SAN FRANCISCO ROK 1878
Czeka nas wojna. Jeśli umiesz walczyć, przyjmę cię.
POPRZEDNIO
Na Howard zabito dwóch Chińczyków.
Owszem, skrywajmy morderstwo.
Uważaj, kochana. Weszłaś z tym rządem w związek.
Burmistrz poprosił mnie, bym utworzył oddział w Chinatown.
Twój młody gliniarz. Nie może iść do sądu.
Nasza krew jest tania. Dostosuj się.
Możesz stracić opium tak szybko, jak dostałaś.
Nie będzie pokoju.
- Szukam kogoś. - Kim jest dla ciebie Xiaojing?
- Czemu jej szukasz? - Dowie się, gdy ją zobaczę.
Dość!
- To nie twoje miejsce. - Właśnie że moje.
Precz!
W mordę!
Macie coś dla mnie?
Dobrze.
Zaczynamy.
Tutaj.
Bzdura. Po co nam ta cebula?
Ojciec Jun kazał go wprowadzić. Bije się jak sam chuj!
Jest zbyt zuchwały. Nie podoba mi się.
A myślałem, że się dogadamy.
A ja myślę, że bez ząbków nie będziesz pyskować.
Chętnie to zobaczę.
Mamy robotę.
Tylko trzymaj go z dala.
To twoja pierwsza robota. Nie wychylaj się i obserwuj.
Jasne.
To już wszystko?
Co?
Chyba nie żyje.
Chyba masz rację.
Co ty wyprawiasz?! To od groma melasy!
A my nie jesteśmy złodziejami.
Myślisz, że skapują wiadomość? Ja myślę, że skapują.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
OPARTO NA ZAPISKACH BRUCE'A LEE
WOJOWNIK
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Twój brat.
Możemy o tym nie mówić?
Nikt nie może wiedzieć.
Wiem.
- Myślisz, że będzie problemem? - Nie.
Nie zostanie tu.
Znam go.
Dobrze walczy.
Lepiej niż zwykły Hop Wei.
Jak ty.
Co z tego?
Hop Wei zwiększają rekrutację.
Jeśli idziemy na wojnę, powinniśmy zrobić to samo.
Czyżbym słyszała dezaprobatę?
- Chcę tylko, żebyśmy byli gotowi. - Wiem. Będziemy.
Xiaojing była wieśniaczką, która zmarła w łóżku Sun Yanga.
Bił mnie.
Gwałcił.
Jedz śniadanie, Molly.
Daj talerz.
A to kto?
- Witaj, młoda damo. Jak się masz? - Dobrze.
- Co tu robisz, Lee? - Szef mnie przysłał.
Siadaj. Opiekuj się bratem.
- W Banshee kogoś zabili. - Byłem tam. Kogo?
Nie wiem. Szef kazał ci tam lecieć.
Widzę, że często orałeś poletko.
Nie kapuję.
Czemu Banshee? Robimy w Chinatown.
Spytałem, ale nie miał ochoty wyjaśniać.
- Dzień dobry. - Pani wybaczy, że zakłócam spokój.
- Jaki spokój? - To Lee. Od nas. Musimy iść.
Leć do matki.
- Co to za akcent, Lee? - Z Georgii.
- Jesteś daleko od domu. - Kawałek drogi.
Co żona sądzi o pracy w Chinatown?
- Nie jestem żonaty. - Taki przystojniak?
Jakaś na ciebie czeka?
- Nie. Żadna. - Szkoda południowego uroku.
Podczas wojny im nie pomógł.
Chodź.
- Miłego dnia. - Molly!
Chodź, Molly!
- Jesteś piękna, Li Juan. - Dziękuję.
To wymaga pracy.
Piękno.
Pracy i uwagi.
I... bólu.
- Chyba tak. - Ale to obusieczny miecz.
Piękno jest płótnem,
na którym trudniej ukryć skazy, których inni mają nie widzieć.
Pracujesz dla Long Zii.
Co?
Pracujesz dla Long Zii i sprowadziłaś tu zbirów.
Bez obaw. Dalej będziesz piękna.
- Bill, Leeds... - Lee.
Patrz, co za bajzel.
- Żadnych świadków? - To stało się późno.
Jeśli byli, to pijani.
To robota dwóch, trzech ludzi.
Ten walczył, a ten stracił głowę.
Straszny bajzel.
- Poznajesz ich? - Morgan.
Bez głowy Davis. To robota Chińczyków?
Zostali zamordowani. Mieczem, do kurwy nędzy!
- Kto, jak nie oni?! - Nie rozgłaszajmy tego.
Bo będziemy zdrapywać żółtków z chodników.
A ten co?
- Tak? - Przeszkadzamy?
Skąd! Sporządzam notatki.
- Pakuj bebechy do środka. - Jezusie!
To twój rewir.
- Znajdź morderców! - Jednego.
Że jak?
Ręka, w której ten drugi trzymał nóż, została odcięta jednym ciosem.
Oberwał też w bebechy.
Szlachtowałem bydło, ale żeby tak rozchlastać żywego,
trzeba być fechmistrzem,
tym samym, który ściął głowę pierwszemu.
Widzicie? Jeden cios.
Bez walki.
Znajdź morderców! Choćby martwych!
Nigdy więcej czegoś takiego nie rób.
Zaraz wracam.
- Widziałeś tych chłopców? - Tak.
Jebane dzikusy.
Znajdź ich, jasne?
Jasne.
Skośnym nie może to ujść na sucho.
W naszej dzielnicy! To nie przejdzie.
Zapłaciłem, żeby twój człowiek nie zeznawał przeciwko chłopcom.
Martwych nie osądzą. Oddaj pieniądze.
Pewnie.
Rzecz w tym, że nie mam.
Myślałem, że skończyłeś z kartami.
Jak widać one nie skończyły ze mną.
Chryste!
W sumie mogę mieć w kieszeni gliniarza.
- Oddam forsę. - Za późno.
Pamiętaj o odsetkach. Odpracujesz.
Przepraszam, panowie. Szef pyta, gdzie to pan zawędrował.
- Skąd jesteś? - Z Savannah, proszę pana.
- Nie Irlandczyk. - Czyżby to wada?
Na pewno nie zaleta.
Śniadanko, Bill? Dzień dobry, panie Leary.
Na nabrzeżu czekają sztywni.
To nie Chinatown.
Powiedz to martwym Chińczykom.
Wreszcie dobra wiadomość.
Chodź.
Tak szybko? Niewielka z niej kobieta.
- Bierze za dużo? - To nie dla niej.
Witaj, wujku.
Mało.
Kiepski tydzień.
- Czyli? - Zostawcie go.
Przepraszam. Nie wiem, kim jesteś.
Powiedz swojej kaczce,
żeby wzięła proszek i znikała.
To niebezpieczni ludzie. Chodźmy.
Zastraszacie staruszka, tchórze.
Proszę. Oni nie rozumieją.
Doskonale mnie rozumieją.
Uwierzysz w to?
Niezła. Mógłbym ją poobracać.
Do roboty, wujku.
Za tydzień będzie więcej, prawda?
Wiesz, że pytam, ale znam odpowiedź.
Idziemy.
Kurwa!
- Teren otwarty? - Bo ruch.
Zajmiemy się tym.
- Znowu notes? - Pomaga uporządkować.
- Nic nam do tego. - Zostali zamordowani.
Mają to wpisane w zawód.
Czujesz opium?
Bez notesu wiem, że to tongi.
Jutro ich kolesie załatwią tych, którzy to zrobili.
A tam, skąd codziennie biorą się nowi, jest ich mnóstwo.
Zapisz.
A ci co?
Chcą ich zabrać. I mogą.
Czyli z raportu nici.
Jeśli chodzi o skośnych, jesteśmy tylko sprzątaczami.
Mamy zamieść i zniknąć, nim znów zaczną świstać ostrza.
Ostrzegałem cię.
Hop Wei od lat kontrolowali handel melasą.
Nie przełkną łamania traktatu.
Opium to przyszłość.
Dlatego rozrastają się szybciej niż my.
- Za chwilę nie przetrwamy. - To nie czas na wojnę.
Rząd kaczek chce nas przegnać.
Im dłużej czekamy, ty silniejsi będą Hop Wei.
I tym prędzej podpadną kaczkom.
Wiesz, że w Chinatown jest nowy oddział?
- Skąd wiesz? - Mam swoje źródła.
Co uważa Li Yong?
Zakładam, że rozmawialiście.
Zgadza się, że Hop Wei są zbyt potężni.
Spójrz na moją dłoń.
Kiedyś potrafiłem nią skruszyć kości drugiemu.
Teraz ręce mi drżą, kolana osłabły,
serce omija co trzecie uderzenie.
Mój wiek ma tylko jedną zaletę. Jest nią perspektywa.
Musisz mi zaufać.
Coraz większy tłok.
Można wynająć trzech skośnych za jednego Irlandczyka.
Robotnicy mają przejebane.
Niech winią pracodawców, nie Chińczyków.
Oni tylko chcą jeść, jak cała reszta.
Zabawne, że właśnie ty mówisz o równości w pracy.
Nie popierałem niewolnictwa.
Które was karmiło.
Masz czasem dobry humor?
Teraz.
Patrz. Bogata pinda z tresowanym żółtkiem.
Kupiła mu nawet garnitur.
Złotko!
Daj garniturek, a pójdę za tobą wszędzie!
Mówię do ciebie!
Nie wiem, coście za jedni, ale idźcie odespać pijaństwo.
Rozkazujesz nam?
Możesz pomiatać swoim Chińczykiem, ale nie mów mi, co mam robić.
Przepraszam. Chodź, Jacobie.
Jacob? Jaki z niego Jacob?
Zostaw mnie!
To biblijne imię, a ten poganin nie wie, co to Biblia!
Nie ma tam o nim!
Zamknij pysk, kulisie!
Pizda gryzie!
Drugi?
Dość tego!
- Cały jesteś? - Tak. Zaskoczył mnie.
Wracać do swoich spraw!
- Chwileczkę! On nas bronił! - I bił. Skuj drugiego.
Wykluczone. Jacob nie zrobił nic złego. Jak i on.
Te pijaki nas zaatakowały.
Początku nie widziałem, ale uderzył mnie tamten.
Ja widziałem, jak zbir bije obywateli i glinę.
Zabieram go. Ty zajmij się tamtymi. Do szpitala.
Funkcjonariuszu!
- Sierżancie. - Jestem Penelope Blake,
żona burmistrza i mówię, że aresztuje pan nie tego, co trzeba.
Nie sądzę.
To kurewsko dziwne czasy.
Kaczki uważają nas za gorszych.
Nie mamy prawa własności ani prawa głosu,
a jakimś cudem odpowiadamy za nędzę całego narodu.
Nienawidzą nas, bo się boją, a my ten strach wykorzystamy.
Dzięki temu zostawią Chinatown w spokoju, a Hop Wei będzie się bogacić.
- Co się stało? - Nowy został aresztowany.
Ah Sahm? Kiedy?
Kilka godzin temu. Pobił się z kaczkami.
- Co on tam robił? - Nie wiem.
Nie? Ty za niego odpowiadasz.
Można go wyciągnąć? Przekupić kogoś?
Nie zostawimy go samego!
Tylko głąb bije białych w ich dzielnicy,
a ja nie nagradzam za głupotę i nie zamierzam się narażać.
Mam dość problemów.
W nocy pocięto dwie kaczki. Te, które załatwiły tamtych kulisów.
Gliny podejrzewają zemstę, Irlandczycy chcą krwi.
Może teraz zapomną o Chinatown.
- Brednie. - Milcz.
Ufasz Ah Sahmowi, ale na to za wcześnie.
Tak naprawdę wcale go nie znamy.
A to nie czas na ryzyko.
I tak nie lubiłem skurwiela.
Nazwisko?
Rozumiesz?
Funkcjonariusz Lee, a ty?
Pewnie i tak nie ma go w papierach.
Wpisz John Chińczyk i z głowy.
Nie mamy tłumacza? Trzeba ustalić zasady.
Już są.
John Chińczyk. Idziemy.
Czy to konieczne?
Przepisy. Widziałeś, jak żyją. Nie chcemy szerzyć tych choróbsk.
Masz.
To nie on nas zaatakował!
Prosiłem, byś nie prowadzała się z Chińczykiem.
Jeszcze uznają, że najmuję kulisów!
Nie prowadzałam się! Zaatakowali Jacoba, potem mnie, a Chińczyk nas ocalił.
Sierżant nie słuchał moich wyjaśnień.
Aresztowany to członek tongi Hop Wei,
brutalnego gangu.
Miał broń i zaatakował dwóch dobrych obywateli.
- Mnie zaatakowano! - Szczęśliwie jesteś cała.
Szłaś z Chińczykiem przez plac.
Każdy wie, że to głupi pomysł.
- Sprowokowałaś ich. - Bzdura.
Wiesz, że podejrzani o zabójstwo kulisów zostali w nocy pocięci na kawałki?
Co? Nie.
Nie boją się nawet zabijać na naszych ulicach!
To nie przypadek,
że dzień później aresztowaliśmy tego gangstera.
- Nie wiesz, czy to on. - Ty też.
Nie wiem, po co tu przyszłam.
Sam się zastanawiam.
Witaj, droga Penny!
Co tu robisz, tatku?
A ty? Gardzisz jaskiniami władzy!
- Niewyobrażalnie. - Jak i ja.
A jednak tu jesteśmy.
Wszystko gra?
Tak.
Tęsknimy za tobą. Zajrzyj do sióstr. Są bez ciebie takie samotne.
Ja bardziej.
Przepraszam.
- W samą porę. - Panie Buckley.
Dobrze panią widzieć.
Słyszałem o wypadku.
- Co się stało? - Nic.
Nic mi nie jest. Idź na spotkanie.
- Na pewno? - Powiedz siostrom, że zajrzę.
Dla starzejącego się ojca nie ma to jak córka.
- Eurypides. - Ma pan dzieci?
Uchowaj Boże!
Burmistrz czeka.
- Ty dalej tutaj? - Flannagan ogłosił, że mamy mordercę.
- Jasne. - A dowody?
Widziałeś, jak załatwił tych dwóch.
- Jak maszyna. - Nie musiał być w Banshee.
Ilu potrafi tak walczyć?
Sam mówiłeś, że zabójca mógł być jeden.
A skoro tak, na pewno rusza się jak ten tutaj.
A jeśli nie?
Beknie za napad, który widziałem na własne oczy.
Do tego należy do Hop Wei.
Na pewno ma coś na sumieniu.
- Jak oni wszyscy. - Właśnie.
Chodź, Lee!
Ceny stali rosną, dlatego musiałem kredytować.
Materiał jest dostarczany, a ja czekam.
Zamówienia nie ma, a koszty magazynowania rosną.
Nabyłem materiały, gdyż zapewniłeś mnie, że dostanę kontrakt na budowę torów.
Zaufałem twojemu słowu. Zleć kontrakt, bo zbankrutuję.
Pańska firma już wcześniej upadała.
- Coś insynuujesz? - Wskazuję,
że działo się tak już przed ślubem burmistrza z pana córką.
Ty sukinsynu! Nie pokrzyżujesz mi planów!
Panowie!
Proszę.
Buckley?
Przepraszam. Nie chciałem pana obrazić.
To jak obrażasz, gdy chcesz?
Byronie, dałem ci słowo.
Potrzebuję jeszcze trochę czasu na uzyskanie zgody.
Rada miejska nas popiera. Musimy ją jedynie urobić.
Jeszcze trochę, a to ja zapłacę ci za położenie torów.
Niezły pomysł.
Dziękuję ci za wizytę.
Daj mi tydzień. Góra dwa.
Pani Carlson wskaże ci drogę.
Niezadowolony.
Skąd ta zwłoka? Sądziłem, że mamy zgody.
Owszem,
lecz kolej linowa to poważne przedsięwzięcie.
Świadectwo dokonań burmistrza.
Chcę mieć pewność, że nie robimy błędu. Mierz dwa razy, tnij raz.
Dałem mu słowo.
A on dał panu córkę.
Obie strony postawiły twarde warunki.
Zimny z ciebie drań.
Nie ma za co, panie burmistrzu.
Sierżancie, proszę mnie zabrać do aresztowanego.
- To niezwykła prośba. - I niezwykły dzień.
Burmistrz wie?
Nie pańska sprawa.
Nie chcę stracić pracy.
Dlatego oboje będziemy dyskretni.
Przepraszam, że tak się zachowałem. Sporo się działo.
I tak zamierzał go pan aresztować.
To przestępca, a moja praca polega na aresztowaniu przestępców.
W tym przypadku się pan pomylił.
Pracowałem tu, gdy pani hodowała mleczaki,
dlatego ośmielę się uznać swoje zdanie za zasadniejsze.
Oto i on.
Dam pani kilka minut. Powinno wystarczyć,
skoro nie zrozumie słowa.
Dzień dobry.
Jestem Penny. Penny Blake.
To mnie pomogłeś. Poznajesz?
To też moje. Chciałeś ją zwrócić.
Nie wiem, czy mnie rozumiesz,
lecz przyszłam przeprosić za to, co cię spotkało.
Wiem, że próbowałeś pomóc.
Co ja tu robię?
Przyszłam podziękować.
I powiedzieć, że uczynię wszystko, by ci pomóc.
Mówią, że zabiłeś tych przed pubem,
lecz nie wyglądasz na mordercę.
Przepraszam. Chciałabym zrobić więcej.
Nie jestem mordercą.
Bardzo dobrze.
Bardzo.
Czyli Ah Sahm.
Był głupcem, że tam walczył.
- A Ojciec Jun? - Umył ręce. Dziwisz się?
Nie.
- Zadziorna cebula coś dla ciebie znaczy? - Nie.
Po prostu wydawał się obiecujący.
Obiecujący zbir?
Wiem.
- Zapewne nie masz tam wpływów? - Nie takie.
Nieźle skrwawił kaczki. Teraz dołożą mu morderstwo.
Hop Wei straci dobrego wojownika.
Ojciec Jun i Long Zii umieją się porozumieć.
Long Zii już nie decyduje. Wojna jest dobra dla interesów.
- Nie dla Chinatown. - Ono nie zniknie.
- Szykują zakaz imigracji. - Nie przejdzie. Szkodzi interesom.
- Prowadzisz je ze wszystkimi? - Taki dar.
Niedługo cię on zabije.
Ameryka to nie miejsce, gdzie żyje się długo.
Żyj szybko, umieraj bogato.
Oby na górze, z ujeżdżającą mnie kaczką.
- Skąd znasz język? - Dziadek był z Ameryki.
- Jak to możliwe? - Długa historia.
Niesamowite! Powiedz policji, jak było!
To nic nie da. Jestem John Chińczyk.
Nikt nie chce, żebym mówił po angielsku.
Słyszałaś glinę. Już jestem winny.
Szukają chińskiego kozła ofiarnego,
a ja sam się wystawiłem.
Nie możesz się poddać!
Nie masz nic do stracenia!
Już przegrałem.
Musimy zamykać, pani Blake.
Musisz spróbować.
Czego, kurwa, chcesz?
Zadałem pytanie.
Chao! Czego on chce?
- W nocy zginęli jego ludzie. - Zapłacili mi, żebym sobie poszedł.
On myśli, że może ty ich zdradziłeś.
Powiedz mu, że jeśli stąd nie spłynie,
zrobię mu wielką dziurę w gębie.
- Później. - Teraz.
Teraz on zajęty.
Co ty pieprzysz?
Pozbądź się ciała.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Wojtek Stybliński